Σαν ημερολόγιο

20/10/2006
Απόψε είναι από τα λίγα βράδια, τις ελάχιστες στιγμές που θέλω να βρέξει. Αν και είχε ωραία μέρα το πρωί, ένιωθα τόσο έντονα το κρύο και την απρόσωπη μορφή της πόλης. Οι δρόμοι, τα λεωφορεία, τα τρένα, όλα είναι γεμάτα κόσμο. Γεμάτα από πολλές μικρές μοναξιές, κάθε μια από τις οποίες κουβαλά μια δική της ιστορία. Και καθ’ ένας μας είναι τόσο μικρός μπροστά στο χρόνο, μπροστά στη ζωή.
Απόψε θέλω πολύ να βρέξει. Αν βρέξει, βέβαια, δεν θα δω τη βροχή γιατί κλείστηκα νωρίς στο δωμάτιο, ασφάλισα πόρτες, παράθυρα, πατζούρια, κουρτίνες…
Θα ακούσω όμως τις σταγόνες της βροχής, και της καταιγίδας και ίσως νιώσω την κάθαρση για απόψε.
Έχω ανάγκη ν’ ακούσω τη βροχή, να νιώσω πως φεύγοντας παίρνει μαζί της όλη την ασχήμια, την κακία, το συμφέρον, τη διπροσωπία, τον εγωκεντρισμό, τον ανταγωνισμό…
Ξυπνήστε! Πρέπει όλοι μαζί να φέρουμε βροχή!
Ξυπνήστε! Παίζουμε, δίνουμε τον αγώνα μας σε στημένο γήπεδο… κάποιος άλλος κινεί τα νήματα…
Ξυπνήστε να παίξουμε το δικό μας παιχνίδι!


21/10/2006
Ξημέρωσε… και η βροχή ήρθε!
Άκουσε το κάλεσμά μου κι απάντησε στην πρόσκληση. Μόνο που έβαλε τα καλά της κι όλη την ομορφιά της, κι ήρθε γλυκά…κάνει ζεστή συντροφιά στην ψυχή, αλλά δεν είναι τόσο δυνατή για να ξεπλύνει την ασχήμια και τη βρωμιά γύρω μου…