Μικροί ήρωες

 

2 πράγματα θέλω πραγματικά να κάνω:

1.       να αρχίσω τα μπινελίκια για την κατάντια μας

2.       να αποδώσω το σεβασμό και την εκτίμησή μου σε όλους αυτούς τους μικρούς ήρωες κάθε μέρα βάζουν πλάτη με το λίγο ή το πολύ που μπορούν για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας.

Και εξηγούμαι. Δύο χρόνια τώρα ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του δημοσίου νηπιαγωγείου που φοιτά ο γιος, προσπαθεί με δράσεις εθελοντικές, με άπειρες ώρες προσωπικής εργασίας και με την οικονομική βοήθεια κάποιων γονέων να ευπρεπίσει το σχολείο, να αγοράσει παραμύθια και παιχνίδια, σχολικό εξοπλισμό και οτιδήποτε χρειάζεται για να έχουν τα παιδιά μας ένα πιο όμορφο και λειτουργικό σχολείο και περισσότερες ευκαιρίες στη μάθηση.

Φέτος ο σύλλογος κατάφερε να συγκεντρώσει ένα ποσό για να κάνει την ανακαίνιση της τουαλέτας του “δημοσίου”, επισημαίνω του δημοσίου, νηπιαγωγείου. Συγκέντρωσε χρήματα, βρήκε εθελοντές και περιμένει απλώς το δήμο να δώσει την έγκριση και να εκδώσει την άδεια. Και μάντεψε… Η κατάστασή μας είναι «διαβάστηκε»…

Εδώ έρχονται τα μπινελίκια.

Όχι, δεν είναι υποχρεωμένοι οι γονείς να βάζουν πλάτη. Ούτε είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν αναλώσιμα για τη δημόσια εκπαίδευση, που ούτως ή άλλως πληρώνουν σε όλα τα σχολεία. Γιατί τότε δεν θεωρείται δημόσια εκπαίδευση.

Πολλώ δε μάλλον δεν είναι υποχρεωμένοι να επωμιστούν το βάρος και την ευθύνη της ανακαίνισης ενός δημόσιου κτιρίου. Και παρ’ όλα αυτά είναι πρόθυμοι να το κάνουν, εφόσον πράγματι θέλουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά, όχι μόνο τα δικά τους. Και η απάντηση εβδομάδες τώρα είναι απούσα.

Όσο, λοιπόν, αναμένουμε στο ακουστικό μας, εγώ από μέσα μου θα στολίζω με γαλλικά τους υπεύθυνους της κατάστασης αυτής ξεκινώντας από πολύ ψηλά και κατεβαίνοντας…

 

Update: Έμαθα πως συμβαίνει και σε άλλα σχολεία, οι γονείς να παλεύουν για τα αυτονόητα. Όλο αυτό δεν θυμίζει την έννοια του δημόσιου σχολείου∙ δηλαδή, το να μαζεύουν οι γονείς χρήματα για αναλώσιμα χαρικά, καθαριστικά, βάψιμο και ανακαίνηση. (Μόνο τους δασκάλους δεν πληρώνουμε άμεσα, που κι αυτοί δεν πληρώνονται όσο πρέπει). Θυμίζει κολεκτίβα. Συλλογικότητα. Αυτοοργάνωση. Και τίποτα κακό δεν έχουν αυτές οι έννοιες. Όμως, ας μας το πουν ότι όπως διαλύουν την υγεία, τα τρένα, τα λιμάνια, διαλύουν και την παιδεία, να κάνουμε τα κουμάντα μας και να μην έχουμε προσδοκίες από τους διαπλεκόμενους, μετέχοντες σε σκάνδαλα και συγκαλείψεις.