Το τέλος και το μάθημα

Το τέλος. Λέξη που κρύβει μέσα της τη λύπη αλλά και την αγαλλίαση. Πάνε τρία χρόνια από τότε που τελείωσε, κι ενώ στο μεταξύ έχουν αρχίσει και τελειώσει πολλά πράγματα, εγώ σε αυτό ξαναγυρίζω. Αυτό το τέλος αναμοχλεύω στο μυαλό μου.

Είναι το τέλος μίας μακροχρόνιας επαγγελματική συνεργασίας. Το διάλεξα εγώ για τους πολύ σωστούς λόγους σε μία χρονική στιγμή που τότε ένιωθα την πλέον κατάλληλη. 13 χρόνια εργαζόμουν σε αυτή την επιχείρηση και έδινα ψυχή και σώμα, έκανα μία δουλειά που αγαπώ και με αναζωογονεί, πάσχιζα με μεράκι να δώσω το καλύτερο με αυτό να προσφέρω παρόλο που ήξερα καλά πως όλος αυτός ο κόπος και υπερπροσπάθεια δεν θα μπορούσε να ανταμειφθεί. Για 13 χρόνια αισθανόμουν τυχερή που έκανα αυτό που αγαπούσα σε μία επιχείρηση με ευχάριστο περιβάλλον και κλίμα συνεργασίας. Έτσι έλεγα στον εαυτό μου κι έτσι πίστευα. Έκρυβα όλες αυτές τις στιγμές αγανάκτησης, ματαίωσης και λύπης από συναδέλφους, αφεντικά και μαθητές.

Πλέον νομίζω ότι έκανα λάθος το timing. Tο σωστό timing θα ήταν πολύ πολύ νωρίτερα.

Συχνά ένα τέλος συνεπάγεται και άλλα τέλη.

·       Το τέλος μιας σχέσης συνάγεται το τέλος μιας επαφής και μιας στήριξης.

·       Το τέλος μιας εκπαίδευσης συνεπάγεται το τέλος μιας ομάδας με δική της δυναμική.

·       Το τέλος μιας συνεργασίας συνεπάγεται το τέλος της καθημερινής επαφής και συχνά το τέλος της επαφής.

Νομίζω ότι υπαρχει εκείνη η δύναμη που σε δένει με ανθρώπους περισσότερο λιγότερο για μια φάση της ζωής σου και μετά χάνεσαι. Είναι κι αυτό ένα τέλος. Ελπίζεις ότι αν και οι συνθήκες σας χώρισαν, εσείς μπορείτε να παραμείνετε φίλοι, να έχετε μία όμορφη κουβέντα και να πίνετε ένα καφέ μία μπύρα που και που. Δεν είναι πάντα εφικτό και συχνά ούτε επιθυμητό εκατέροθεν.

Αν κάτι μου λείπει σήμερα από αυτήν την συνεργασία είναι η ευκαιρία μπορώ να γνωρίσω και να βοηθήσω κάθε χρόνο δύο τρεις μαθητές που θα θέλουν να είναι εκεί. Μου λείπουν, ακόμη, και εκείνες οι σύντομες ή λιγότερο σύντομες βόλτες μετά τη δουλειά με συναδέλφους, να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, να ανταλλάζουμε απόψεις και να χαλαρώνουμε από την πίεση της ημέρας.

Για μένα αυτό το τέλος ήταν αγαλλίαση και αναγνώριση της ανάγκης μου για αναγνώριση. Αν άλλαζα κάτι δεν θα ήταν το τέλος καλά η μεγαλύτερη δραστηριοποίηση μου μετά από αυτό, για μία νέα αρχή.

Τι είναι όμως εκείνο που με κάνει θέλω να μιλήσω για αυτό το τέλος σήμερα, 3 χρόνια μετά χωρίς καν να το έχω μετανιώσει; Είναι η αλλαγή οπτικής! Παίρνεις απόσταση και βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά. Κρατάς τα όμορφα, παίρνεις τα μαθήματά σου από τα υπόλοιπα κι ευγνωμονείς το τέλος για όσα σου προσέφερε!