το λάθος, του λάθους, τα λάθη...

 

Τι είναι λάθος;  Τι είναι σωστό; Συχνά κατηγορούμε τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους μαθητές μας, τον εαυτό μας για τα λάθη που ο καθένας ευθύνεται.

Θυμώνουμε, εκνευριζόμαστε για τα λάθη, ψέγουμε τους συνανθρώπους μας γιατί δεν κατάφεραν να τα αποφύγουν και συχνά δηλητηριάζουμε, εξαιτίας τους, τις ψυχές και τις σχέσεις μας. Το φοβερό είναι ότι πολλές φορές δεν παίζει ρόλο πόσο μικρό ή μεγάλο είναι ένα λάθος. Ενίοτε λέμε ότι είναι «το κερασάκι στην τούρτα», ώστε να δικαιολογήσουμε την έκρηξη.

Αλήθεια όμως ποιος ορίζει τι είναι λάθος και τι είναι σωστό; Αφθονούν τα παραδείγματα στοιχείων και συμπεριφορών που θεωρούνται λάθη σε μια κοινωνία, αλλά δεν θεωρούνται λάθη σε ένα διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο. Μεγάλη κουβέντα και βαθιά φιλοσοφική. Και σίγουρα δεν είναι δικαιολογία για τα δικά μου λάθη.

Γιατί τελικά τα λάθη που είναι πιο δύσκολο να συγχωρήσουμε είναι τα δικά μας λάθη. Μα ίσως κάτι να έχω μάθει από τα λάθη μου – και αυτά είναι πολλά – στιγμή δεν αρνήθηκα το πλήθος τους κι ας ντρέπομαι για αυτά. Αν έχω μάθει κάτι από τα δικά μου τα λάθη, αυτό είναι να δω τι έχουν να με διδάξουν. Και φυσικά να μελετήσω άλλες εναλλακτικές συμπεριφορές και αντιδράσεις, που θα μπορούσα να είχα, προκειμένου να είχα αποφύγει τα λάθη και τον πόνο που αυτά προκάλεσαν.

Δεν πετυχαίνει πάντα. Εξακολουθώ να κάνω λάθη, ενίοτε επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη, μα πάντα προσπαθώ να τα αγκαλιάσω και να μάθω από αυτά.

Πάντως, κάποτε μια ψυχολόγος, όταν τη ρώτησα γιατί επαναλαμβάνω το ίδιο λάθος, μου απάντησε πως «μάλλον δεν έχω πάρει ακόμη το μάθημα που έχει να μου δώσει».

Το τέλος και το μάθημα

Το τέλος. Λέξη που κρύβει μέσα της τη λύπη αλλά και την αγαλλίαση. Πάνε τρία χρόνια από τότε που τελείωσε, κι ενώ στο μεταξύ έχουν αρχίσει και τελειώσει πολλά πράγματα, εγώ σε αυτό ξαναγυρίζω. Αυτό το τέλος αναμοχλεύω στο μυαλό μου.

Είναι το τέλος μίας μακροχρόνιας επαγγελματική συνεργασίας. Το διάλεξα εγώ για τους πολύ σωστούς λόγους σε μία χρονική στιγμή που τότε ένιωθα την πλέον κατάλληλη. 13 χρόνια εργαζόμουν σε αυτή την επιχείρηση και έδινα ψυχή και σώμα, έκανα μία δουλειά που αγαπώ και με αναζωογονεί, πάσχιζα με μεράκι να δώσω το καλύτερο με αυτό να προσφέρω παρόλο που ήξερα καλά πως όλος αυτός ο κόπος και υπερπροσπάθεια δεν θα μπορούσε να ανταμειφθεί. Για 13 χρόνια αισθανόμουν τυχερή που έκανα αυτό που αγαπούσα σε μία επιχείρηση με ευχάριστο περιβάλλον και κλίμα συνεργασίας. Έτσι έλεγα στον εαυτό μου κι έτσι πίστευα. Έκρυβα όλες αυτές τις στιγμές αγανάκτησης, ματαίωσης και λύπης από συναδέλφους, αφεντικά και μαθητές.

Πλέον νομίζω ότι έκανα λάθος το timing. Tο σωστό timing θα ήταν πολύ πολύ νωρίτερα.

Συχνά ένα τέλος συνεπάγεται και άλλα τέλη.

·       Το τέλος μιας σχέσης συνάγεται το τέλος μιας επαφής και μιας στήριξης.

·       Το τέλος μιας εκπαίδευσης συνεπάγεται το τέλος μιας ομάδας με δική της δυναμική.

·       Το τέλος μιας συνεργασίας συνεπάγεται το τέλος της καθημερινής επαφής και συχνά το τέλος της επαφής.

Νομίζω ότι υπαρχει εκείνη η δύναμη που σε δένει με ανθρώπους περισσότερο λιγότερο για μια φάση της ζωής σου και μετά χάνεσαι. Είναι κι αυτό ένα τέλος. Ελπίζεις ότι αν και οι συνθήκες σας χώρισαν, εσείς μπορείτε να παραμείνετε φίλοι, να έχετε μία όμορφη κουβέντα και να πίνετε ένα καφέ μία μπύρα που και που. Δεν είναι πάντα εφικτό και συχνά ούτε επιθυμητό εκατέροθεν.

Αν κάτι μου λείπει σήμερα από αυτήν την συνεργασία είναι η ευκαιρία μπορώ να γνωρίσω και να βοηθήσω κάθε χρόνο δύο τρεις μαθητές που θα θέλουν να είναι εκεί. Μου λείπουν, ακόμη, και εκείνες οι σύντομες ή λιγότερο σύντομες βόλτες μετά τη δουλειά με συναδέλφους, να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, να ανταλλάζουμε απόψεις και να χαλαρώνουμε από την πίεση της ημέρας.

Για μένα αυτό το τέλος ήταν αγαλλίαση και αναγνώριση της ανάγκης μου για αναγνώριση. Αν άλλαζα κάτι δεν θα ήταν το τέλος καλά η μεγαλύτερη δραστηριοποίηση μου μετά από αυτό, για μία νέα αρχή.

Τι είναι όμως εκείνο που με κάνει θέλω να μιλήσω για αυτό το τέλος σήμερα, 3 χρόνια μετά χωρίς καν να το έχω μετανιώσει; Είναι η αλλαγή οπτικής! Παίρνεις απόσταση και βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά. Κρατάς τα όμορφα, παίρνεις τα μαθήματά σου από τα υπόλοιπα κι ευγνωμονείς το τέλος για όσα σου προσέφερε!

 

 

Μην μου τους κύκλους τάραττε…

 Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους; Γιατί μετά από μια επιτυχημένη προσπάθεια πασχίζουν όλοι να αναδείξουν και κυρίως να δημιουργήσουν προβλήματα, συχνά εκεί που δεν υπάρχουν. Γιατί, αντί να χαρούμε με την πρόοδο και τη δημιουργικότητα ενός συνανθρώπου ή μίας ομάδας, επιλέγουμε να στηλιτεύσουμε αυτή την ομάδα, απαξιώνοντας κάθε προσπάθεια για καλό;

Σίγουρα κανείς δεν είναι τέλειος. Επίσης, στην εποχή μας έχουμε μάθει να είμαστε πολύ περισσότερο καχύποπτοι όταν βλέπουμε κάτι όμορφο να συμβαίνει, σκεπτόμενοι τι συμφέροντα ελλοχεύουν. Σαν να μην θέλουμε να πιστέψουμε στην καλοσύνη και την προσφορά.

Και είναι αλήθεια πως ο κόσμος μας βρίθει από ιδιοτελή κίνητρα και πράξεις συμφέροντος. Είναι, επίσης, αλήθεια πώς το «πνεύμα των Χριστουγέννων» έχει καταλήξει να είναι «καταναλωτική μανία» των Χριστουγέννων.

Η πιο μεγάλη αλήθεια, όμως, είναι πως είναι στο χέρι μας να αφήσουμε τον καταναλωτισμό, τα ψώνια,  τα συμφέροντα, τη γκρίνια, τη «μανούρα» και την κακεντρέχεια και να επιτρέψουμε στην καρδιά μας να ανοίξει την πόρτα της στο χαμόγελο, τις ειλικρινείς ευχές, την καλοσύνη και τη χαρά.

Ας νιώσουμε ευλογία αν έχουμε ένα γεμάτο τραπέζι με αγαπημένα πρόσωπα να μοιραστούμε ότι έχουμε.

Καλά Χριστούγεννα! 🤶

Ένα έργο

- Ένα έργο.

- Είναι καλή ιδέα! Θα έχουμε σίγουρα θεατές…

- Κι από ηθοποιούς τι γίνεται;

- Εμείς κι εμείς

- Ωραία, έχουν ταλέντο… οι ρόλοι ταιριάζουν απόλυτα.

- Κι από σκηνικά;

- Αυτό είναι εύκολο: πολλά μικρά κι άδεια δωμάτια, έναν για κάθε ηθοποιό. Ίσως ένα μεγάλο, άδειο, απρόσωπο δωμάτιο, όπου όλοι οι ηθοποιοί θα είναι μαζί χωρίς να βλέπουν ο ένας τον άλλον. Θα ρωτήσουμε το σκηνοθέτη…

- Σωστά αυτός θα ξέρει. Πότε θα έρθει;

- Είναι εδώ… ενθαρρύνει κι εμπνέει τους ηθοποιούς τώρα.

- Δε θα αργήσει όμως. Είναι απίστευτη!!! Αααααα …. Δε σου είπα!… είναι γυναίκα. Απίστευτα ικανή! Μπορεί να είναι εδώ κι εκεί ταυτόχρονα…

- Πως; Μπράβο της! Θα πρέπει να αγαπάει πολύ τη δουλεία της και να έχει μεράκι.

- Πράγματι λατρεύει τη δουλειά της αλλά ακόμη περισσότερο είναι εξειδικευμένη στο συγκεκριμένο έργο. Ωραία θα βοηθήσει πολύ τους ηθοποιούς…

- Δεν ξέρω αν βοηθήσει αλλά σίγουρα θα τους γεμίσει έμπνευση και αέρα.

- Αλήθεια από φωτισμό και ήχο τι θα κάνουμε;

- Αυτό είναι το πιο εύκολο. Βλέπεις η φύση του έργου είναι τέτοια ώστε το φως του φεγγαριού, το φως των αστεριών και ίσως και η καύτρα απ’ τα τσιγάρα των ηθοποιών αρκούν για φώτα.

- Έχεις δίκιο… για τον ήχο δεν ανησυχώ. Σίγουρα οι ηθοποιοί να αντεπεξέλθουν χωρίς μικρόφωνα. Έχουν ταλέντο και η σκηνοθέτης θα τους βοηθήσει σίγουρα.

- Ωραία. Άλλες εκκρεμότητες;

- Ενδυματολόγο δε χρειαζόμαστε;

- Λες;;; πως θα σου φαινόταν αν κάθε ηθοποιός διάλεγε μόνος του τα ρούχα του; Ξέρει καλύτερα καθένας τον εαυτό του και συνεπώς και το ρόλο του.

- Έχεις δίκιο. Να φωνάξουμε τη σκηνοθέτη λοιπόν;

- Μα είναι εδώ. Μέσα σου. Μέσα μου. Γύρω μας… «μοναξιά!! Μοναξιά!! Σε περιμένουμε! Όλα είναι έτοιμα!»

( 2005)

17 Νοεμβρίου 2025

Δύσκολη και φορτισμένη μέρα. Είναι δύσκολη επειδή είναι φορτισμένη. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε 52 χρόνια πριν για αιτήματα επίκαιρα στο σήμερα όσο ποτέ άλλοτε.

Μπορεί εμένα προσωπικά να μη μου λείπει ζωτικός χώρος αλλά ο κόσμος δεν είναι αυτός που πρέπει. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ούτε ψωμί, ούτε παιδεία αν δεν πληρώσουν αδρά. Ούτε ελευθερία έχουν. Η πληροφόρησή τους είναι πενιχρή, κεκαλυμμένη παραπληροφόρηση. Γνώμη δεν μπορούν να εκφράσουν γιατί ακούγονται μόνο οι φωνές οι καθοδηγούμενες. Ακόμα και η ψήφος τους ξεπουλιέται. Δεν έχουν την παιδεία επικρατήσουν αδέσμευτη. Δεν έχουν την αντοχή δεν την κρατήσουν ακέραια. Δεν τους δικαιολογώ. Ούτε τους καταλαβαίνω. Ψάχνω να βρω ερείσματα στο παράλογο της στάσης τους.

Και εγένετο φως…

Ο μικρός σχόλασε νωρίς σήμερα. Έφερε μαζί του από το σχολείο ένα κόκκινο χάρτινο γαρίφαλο, μια όμορφη παιδική χειροτεχνία. Η δική μου η έγνοια ήταν να του μιλήσω για τη σημερινή μέρα∙ να του μιλήσω για αξίες και επιλογές. Δεν θα ήθελα να στερηθεί ούτε το ψωμί, ούτε την παιδεία, ούτε την ελευθερία, μα θέλω να μάθει να αγωνίζεται για αυτά.

Έψαχνα τις λέξεις που διδάσκουν χωρίς να πληγώνουν.

Και ω! το θαύμα!

Ο μικρός ήξερε τα πάντα! Μέσα από παραμυθάκια μου είπε για τον κύριο Τυράννη, και τον κύριο Δήμο. Τα είχαν μάθει στο δημόσιο νηπιαγωγείο – άνθρωποι όλο φως και αγάπη ορισμένοι δάσκαλοι.

Ήθελε να καταθέσει το κόκκινο χάρτινο γαρύφαλλο του στο Πολυτεχνείο. Και έτσι, πήραμε το κυριολεκτικά «φανταστικό μας αεροπλάνο», φτάσαμε στην Αθήνα, πήραμε το «φανταστικό μετρό» και φτάσαμε στο πολυτεχνείο. Κρατιόμασταν σφιχτά να μη χαθούμε στον φανταστικό κόσμο. Φτάσαμε στην σχολική χειροποίητη πόρτα του Πολυτεχνείου και κατέθεσε το χάρτινο γαρύφαλλο του ευλαβικά, σαν να προσκυνά εικόνα στην εκκλησία.

Εγώ διδάχτηκα από αυτόν σήμερα.

Και έχω δύο ευχές να κάνω:

-          Ποτέ πιά να μη χρειαστεί άλλη τέτοια θυσία!

-          Πάντα να ενώνονται οι άνθρωποι για να διεκδικούν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους!

    

Ό,τι δηλώσεις είσαι… ή μήπως όχι;

Μήνες τώρα βασανίζει το μυαλό μου αυτή η σκέψη. Υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες που να καθορίζουν την επαγγελματική μας ιδιότητα; Είναι οι σπουδές ή η εμπειρία μας; Είναι κάποιος επίσημος φορέας που πιστοποιεί πως είμαστε ικανοί να έχουμε έναν τίτλο; Κι αν υπάρχει, είναι αξιόπιστος ή απλώς διαθέτει πτυχία και τίτλους επί πληρωμή; Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης όλα είναι ρευστά.

Για την ακρίβεια, ρευστά ήταν και πριν. Τώρα αισθάνομαι ότι το ζήτημα διογκώνεται…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή κι ας δούμε διαφορετικές οπτικές:

1.       Ας υποθέσουμε ότι είσαι ικανός επαγγελματίας, με εμπειρία, σπουδές και μετεκπαίδευση σε πολλές κατευθύνσεις. Έχεις δουλειά αλλά δεν είσαι «βολεμένος/η» σε κάποια θέση. Έχεις τις ίδιες ευκαιρίες να διεκδικήσεις μια νέα δουλειά στο αντικείμενο σου, αυτό στο οποίο έχεις καταρτιστεί, με κάποιον που απλώς δηλώνει ότι κάνει το ίδιο με εσένα. Και αυτό είναι ο νόμος της ελεύθερης αγοράς. Δίκαιο ή άδικο δεν ξέρω. Τα επιχειρήματα είναι πολλά και προς τις δύο κατευθύνσεις. Τόσο πολλά που χρήζουν νέα ανάρτηση εστιασμένη στο θέμα. 

2.      Συνάντησα μια παλιά γνωστή το καλοκαίρι. Εργαζόμενη με σύμβαση κάπου (θεωρητικά καλή δουλειά και, κατά τη γνώμη μου, δύσκολα προσβάσιμη χωρίς «ελληνικό τρόπο»). Μου είπε ότι είχε σπουδάσει στο ΤΕΙ αλλά κατά καιρούς είχε απασχοληθεί σε ποικίλες θέσης εργασίας (τουρισμός, πωλήσεις κ.α.) Επιθυμούσε να δώσει κατατακτήριες στη φιλοσοφική (!). Όταν της επεσήμανα τις επαγγελματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζω ως απόφοιτος της συγκεκριμένης σχολής – δε νομίζω ότι αντιλήφθηκε την προσέγγισή μου – μου είπε πως την ενδιαφέρει να ασχοληθεί με τη συμβουλευτική. Είναι τάση τα τελευταία χρόνια το life coaching! (Από μέσα μου παίζει το τραγούδι έναρξης του καραγκιόζη: «μάλλον δεν έχει δει το πρόγραμμα σπουδών της φιλοσοφικής» σκέφτομαι…)

3.      Είσαι άνθρωπος με ενδιαφέροντα που ψάχνεσαι γενικά και ειδικότερα σε έναν τομέα που σε ενδιαφέρει να εξελιχθείς. Δεν έχεις πτυχίο ή έχεις ένα πτυχίο ολικώς ή μερικώς ασύμβατο με αυτό που θες να κάνεις. Ωστόσο, μελετάς, διαβάζεις, ενημερώνεσαι, παρακολουθείς σεμινάρια εκπαίδευσης και μέσα από μικρές δουλειές εφαρμόζεις όσα μαθαίνεις και προσπαθείς να εξελιχθείς ακόμη περισσότερο προκειμένου να εδραιωθείς επαγγελματικά σε αυτό το νέο τομέα που σου ταιριάζει περισσότερο. Άλλωστε, όπως λέει και ο σοφός λαός «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά». Θέλεις και μπορείς να τα καταφέρεις!

4.      Είσαι ανυποψίαστος μέσος άνθρωπος και χρειάζεσαι συμβουλές «ζωής» ή τις υπηρεσίες κάποιου άλλου. Τι κάνεις; Απευθύνεσαι σε κάποιον ειδικό που διάβασες/ άκουσες/ είδες διαφήμιση στο διαδίκτυο; Ζητάς βιογραφικό; Ρωτάς φίλους και γνωστούς; Ψάχνεις να βρεις ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για σένα; Τι από αυτά; Ή μήπως απλώς ρωτάς την τεχνητή νοημοσύνη; Κι όταν τελικά επιλέξεις, και η επιλογή σου αποδειχτεί πως δεν ήταν σωστή, φταίει εκείνος που δεν έδωσε σωστές συμβουλές ή εσύ που επέλεξες έναν αυτοδίδακτο από βιντεάκια στο tik tok;

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ είχα μια πολύ συγκεκριμένη άποψη και θέση να υποστηρίξω. Ωστόσο, στην προσπάθειά μου να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική νομίζω ότι πέφτω σε τοίχο.

Στην Κίνα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, ειδικά όσον αφορά συγκεκριμένα θέματα. Οι Κινέζοι θέσπισαν πρόσφατα ένα νόμο για να περιορίσουν τη ζημία που προκύπτει από την τυφλή προσήλωση στα κοινωνικά δίκτυα και τους influencers. Ελληνική ψηφιακή εφημερίδα αναφέρει «Από τον Οκτώβριο του 2025, οι influencers των οποίων το περιεχόμενο αφορά ευαίσθητα θέματα (ιατρική, νομικά, εκπαίδευση ή οικονομικά) θα υποχρεούνται να πιστοποιούν ότι έχουν επίσημη εκπαίδευση σε αυτούς τους τομείς και, ως εκ τούτου, είναι κατάλληλοι να διαδίδουν πληροφορίες.» (Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ).

 Ποια είναι η θέση σου; Αλήθεια! Πολύ ταλαντεύομαι…

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, μέσα από τις πράξεις μου και τις δράσεις μου αντιλαμβάνονται και τη δική μου αρχική στάση χωρίς καν να την εκφράσω. Νομίζω όμως ότι το παρόν θέμα είναι πολυδιάστατο και κατά κάποιο τρόπο απαιτεί τον προβληματισμό μας.

Στο μυαλό μου τίθενται και οι παράμετροι της αξιοκρατίας, της ανθρωπιστικής εκπαίδευσης και της δικαιοσύνης.

Ανέκαθεν με ενδιέφερε να ανταλλάζω απόψεις και να ακούω επιχειρηματολογία διαφορετική από τη δική μου. Αυτή τη φορά θα ήθελα να δώσω το λόγο στα σχόλια για τη δική σου οπτική. Ευπρόσδεκτο κάθε σχόλιο με όποια άποψη αρκεί να εκφράζεται με σεβασμό.

Σε ποια θέση βρίσκεσαι από τις παραπάνω περιπτώσεις; - Θυμήσου ότι δυνάμει θα μπορούσες να βρεθείς σε καθεμία από αυτές.

Ποια στάση παίρνεις γενικά πάνω στο θέμα; ανυπομονώ για τη δική σου οπτική.

"Εδώ είναι Κρήτη…" #not

 Η είδηση ήταν σοκαριστική. Έτσι λένε όλα τα δελτία ειδήσεων. Ήταν όμως;

Το ζήτημα της οπλοχρησίας και οπλοκατοχής στην Κρήτη δεν είναι καινούργιο. Υποθέτω πως έχει τις ρίζες του στο πολεμικό παρελθόν του νησιού. Όμως, πολεμικό παρελθόν είχαν και άλλες περιοχές στην Ελλάδα και στον κόσμο. Δεν νομίζω ότι έχει μείνει σε πολλές τέτοιο έθιμο. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

Για κάποιους θεωρείται «μαγκιά» να έχεις όπλο, να παίζεις στον αέρα στις χαρές και στις λύπες σου.

Για κάποιους άλλους θεωρείται ένδειξη αντρειοσύνης, γενναιότητας, «καπετανιλίκι».

Φυσικά για κάποιους αποτελεί «εργαλείο» δουλειάς - μαφία υπάρχει παντού στον κόσμο.

Όσο αθώα και αν διατείνονται μερικοί ότι είναι η χρήση του όπλου, εκ του αποτελέσματος έχουμε θρηνήσει πολλά θύματα. Ενδεχομένως δεν πήραν τη διάσταση που θα έπρεπε. Το γεγονός αυτό όμως δεν αναιρεί ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές κι έχουν κινδυνεύσει πολύ περισσότερες από άσκοπους πυροβολισμούς. Μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει.

Κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες ευαισθητοποίησης και αφύπνισης για τον «αφοπλισμό». Ενδεικτικά σας αφήνω δύο ταινίες μικρού μήκους – προϊόντα μυθοπλασίας αλλά πολύ ρεαλιστικά – που δημιουργήθηκαν από κρητικούς για το θέμα. Σύντομες και πολύ εύσοχες! Δείτε τις!

Συνενοχή του Αριστοτέλη Δασκαλάκη 

'Ηντα μρε ξανοίγεις;  του Λευτέρη Πιπεράκη 

Κάποιοι κατηγόρησαν την αστυνομία για αδράνεια στο πρόσφατο περιστατικό. Δεν την υπερασπίζομαι σε καμία περίπτωση. Μα με τα μυαλά που κουβαλάμε, θέλουμε 24ωρη επίβλεψη από αστυνομία και πάλι δε θα αρκούσε. Κι αυτό ως πότε;

Και τώρα για να προστατέψουμε τα παιδιά κλείνουμε τα σχολεία; Ως πότε;

Και τα παιδιά τι μαθαίνουν; Ότι το σχολείο και η μόρφωση δε θα τους προστατέψει. Ότι είτε θα σκοτώσουν είτε θα σκοτωθούν.

Βέβαια κανείς δεν κατηγόρησε πολιτικά πρόσωπα που «περιθάλπουν» τέτοια φαινόμενα κι ανθρώπους. Βλέπεις, τα «ψηφαλάκια» είναι πολλά… Για το παράνομο εμπόριο όπλων ούτε λόγος…

Όχι. «Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν υπογράφω!» συμφωνώ κι εγώ με τον Κρητικό δάσκαλο Ν. Καζαντζάκη. Για μένα μαγκιά είναι οι πράξεις σου να υποστηρίζουν τα λόγια σου. Και μεγαλύτερη μαγκιά είναι να ακούς και να μιλάς όμορφα με ευγένεια και σεβασμό, δείχνοντας την αντίληψη και την κρίση σου και πείθοντας το συνομιλητή σου επικαλούμενος τη λογική του, που λέμε και στην έκθεση.

Αυτή είναι η μαγκιά! Για να την αποκτήσεις, όμως, χρειάζεσαι μόρφωση. Κι εμείς σε λίγο θα μαθαίνουμε ελληνικά από την τεχνητή νοημοσύνη…